Die beseerde rugbyspeler lê op die grond en krul van die pyn met 'n gebreekte been. Om hom staan 'n groep onervare, erg verbouereerde noodhulppersoneel. Vir Keagan Diab is kalm bly nie opsioneel nie. Sy kniel langs die student, praat kalm en verseker hom dat hulp opgedaag het. Die paniek begin bedaar. Die beseerde speler ontspan. 

Hierdie oomblik openbaar 'n belangrike les wat Diab geleer het: Wanneer mense bang is, begin leierskap dikwels met kalmte.

Diab is die Universiteit Stellenbosch (US) se Noodhulpkoördineerder en hou oor 'n span studente-noodhulpvrywilligers toesig wat by koshuissportwedstryde, Maties-sportbyeenkomste en verskeie kampusaktiwiteite ondersteuning bied. Maar nog lank voor sy beseerde atlete van die kantlyn af gehelp het, was sy self 'n belowende atleet. 

Die meisie wat van die Olimpiese Spele gedroom het 

Diab, wat in Johannesburg gebore en getoë is, het in 'n sportiewe gesin grootgeword en het vroeg al 'n voorliefde vir judo ontwikkel. Wat as 'n aktiwiteit saam met haar twee ouer broers in haar kinderjare begin het, het gou tot iets baie groter ontwikkel. Sy het op nasionale vlak uitgeblink, Suid-Afrika internasionaal verteenwoordig en was slegs 13 jaar oud toe sy aan die Statebond Judo-kampioenskapsbyeenkoms in Indië deelgeneem het.

Selfs nou, jare later, beskou sy steeds daardie prestasie as een van die trotsste oomblikke van haar lewe. Haar ambisie het egter nog verder gestrek. "My uiteindelike doel was om aan die Olimpiese Spele deel te neem," sê sy. Judo het haar dissipline, deursettingsvermoë en die belangrikheid van die stel van ambisieuse doelwitte geleer. "As jy nie veg vir wat jy wil hê nie, gaan jy dit nooit kry nie," sê sy.

Maar op 14 het Diab se droom van sportroem oornag aan skerwe gespat. Sy het die voorste kruisligament (ACL) in haar knie geskeur. Aanvanklik het dokters vir haar gesê sy sou dalk nooit weer kon hardloop, swem of aan sport kon deelneem nie. "Dit het my vernietig," onthou sy. "Al wat ek geweet het vandat ek waarskynlik vyf of ses was, was dat ek die hoogste sport in judo wou bereik."

Vir 'n jong atleet wie se identiteit om sport gedraai het, was dit amper onmoontlik om 'n toekoms daarsonder voor te stel. Tog het dít wat gevolg het, een van die bepalende ervarings van haar lewe geword. Danksy die toegewyde ondersteuning van haar ma, Kathryn, het Diab uiteindelik 'n spesialis gevind wat bereid was om 'n ingewikkelde rekonstruksie-operasie uit te voer. Ná die operasie het maande se fisioterapie, rehabilitasie en biokinetiese behandeling gevolg. 

Dit was 'n fisies uitputtende en emosioneel veeleisende reis. Maar sy het stadig maar seker herstel. Sy kon hardloop en swem en het aktief gebly, hoewel sekere hoë-impak aktiwiteite risiko's inhou. By die skool het sy in leierskap uitgeblink, as hoofmeisie van die Hoërskool Curro in Krugersdorp gedien en was sy 'n sportkaptein. 

Vandag is sy filosofies oor die impak van haar besering: Wanneer een deur toemaak, open daar 'n ander een. 

Om 'n ander manier te vind om te help 

Die besering wat haar mededingende judodrome beëindig het, het haar ook aan 'n wêreld bekendgestel wat sy nooit voorheen oorweeg het nie. Gedurende haar herstelproses het sy dokters, fisioterapeute en gesondheidsorgpraktisyns ontmoet wie se ondersteuning 'n blywende indruk gemaak het. Om te sien hoe hulle vir beseerde pasiënte sorg, het by haar 'n begeerte aangewakker om ander op soortgelyke maniere te help. 

Daardie begeerte het gedurende 'n oorbruggingsjaar jaar al hoe sterker geword toe sy vir 'n nie-winsgewende organisasie gewerk het wat kinders met kanker ondersteun. Teen die tyd dat sy by die US aangekom het om BA Geesteswetenskappe te studeer, met hoofvakke soos sielkunde en antropologie, het diens aan ander voorop in haar doelsbesef gestaan.

Die skuif van Johannesburg na Stellenbosch was opwindend, maar ook intimiderend. "Ek het geen vriende gehad toe ek hier aangeland het nie. Ek het niemand hier onder geken nie," onthou sy. Alles het verander toe sy by die Verwelkomingsfees gedurende die Verwelkomingsweek 'n stalletjie vir die Universiteit se Noodhulpvereniging opgemerk het. Sy het dadelik ingeskryf. 

Diab het deur haar noodhulpvrywilligerswerk 'n gemeenskap van eendersdenkende studente ontdek en 'n geleentheid gevind om leierskap met diens te kombineer. Sy het haar pad deur die organisasie opgewerk en is toe as noodhulpkoördineerder aangestel. 

"Ek het nooit gedink my skuif na Stellenbosch sou my die geleentheid gee om ander te help nie," sê sy. Vandag bestuur sy 'n span studente-noodhulpwerkers, koördineer sy skofte, reël sy opleiding en ondersteun sy vrywilligers wat by sportbyeenkomste regoor die kampus werk. 

Leierskap van agter

Diab se antwoord op die vraag oor wat leierskap beteken, is opvallend eenvoudig. "Ek is nie iemand wat van voor af lei nie. Ek is die ondersteuning wat rigting aan ander van agter af gee." Dit is 'n filosofie wat deur jare se sportdeelname, diens en persoonlike teenspoed gevorm is. Sy glo leierskap gaan daaroor om ander te help slaag eerder as om erkenning vir haarself te soek.

Hierdie koesterende instink is deur haar hele bestaan verweef. Haar vriende beskryf haar liefdevol as "die ma" van hulle vriendegroep omdat sy altyd voorbereid is, altyd georganiseerd is en altyd na ander omsien. "As jy 'n pleister nodig het, het ek een. As jy 'n sneesdoekie nodig het, ek het 'n sneesdoekie," lag sy.

Wanneer sy nie met die akademie of noodhulp besig is nie, geniet sy dit om te bak en te kook en doen sy vrywilligerswerk by 'n dierebeskermingsentrum. Haar liefde vir honde is so welbekend dat haar pa grappenderwys na honde as haar "kryptoniet" verwys. 

Terwyl Suid-Afrika hierdie Jeugmaand die 50ste herdenking van die Soweto-opstand vier, sê Diab sy is maar al te bewus van die voorreg om toegang tot hoër onderwys te hê. "Jeugmaand gaan vir my daaroor om die feit te vier dat ek uiters geseënd is om hier te kan wees om te studeer, te leer en nuwe verhoudings te bou."

Haar raad aan ander jongmense is net so diepsinnig. Baie studente, sê sy, voel oorweldig deur onsekerheid en druk. Maar sy glo dit is belangrik om stil te staan, na te dink en te onthou dat die lewe nie 'n perfek-beplande roete hoef te volg nie. "Dit is nooit te laat om uit te vind wat jy met jou lewe wil doen nie," sê sy.

Sy weet immers beter as die meeste mense dat die pad wat jy nooit beplan het nie, soms die een word wat jou lewe verander.