Lank voordat Risuna Risimati in die Universiteit Stellenbosch (US) se Raad gedien het, voorsitter van die Akademiese Belangeraad was of as hoofregter van die Studentehof geword het, was sy bloot 'n jong meisie wat in Johannesburg grootgeword het terwyl sy haarself probeer verstaan en sin uit die wêreld rondom haar probeer maak het.  

Sy het naweke en skoolvakansies tussen haar ouers se huise beweeg terwyl sy die invloed van 'n ma saam met haar geneem het – 'n ma wat sy vandag nog as die belangrikste persoon in haar lewe beskryf. "Vandat ek vyf jaar oud was en in haar kantoor in my pienk ballet-tutu rondgedans het ná my balletoefening, tot die dag toe ek aangekondig het dat ek by die Universiteit Stellenbosch gaan studeer, het my ma, Tshilidzi Silinda, my geleer hoe belangrik dit is om myself te wees – fel en sonder verskoning," vertel Risimati.  

Hierdie lewensfilosofie bepaal steeds die manier waarop sy deur die wêreld beweeg: uitgesproke, beginselvas en onwillig om haarself te verklein om ander gemaklik te maak. 

Risimati, wat tans met haar LLM-graad by die US besig is, het gedurende haar kampusloopbaan 'n indrukwekkende leierskapsrekord opgebou. Haar CV lees soos 'n kaart van die instelling se bestuurstrukture. Sy het in die Studenteparlement, die Regsvereniging, die Akademiese Belangeraad, die Studenteraad, Raadskomitees en, meer onlangs, as hoofregter van die Studentehof gedien. Langs die pad het sy ook die Universiteit se gesogte Rektorstoekenning vir Uitnemendheid in Leierskap ontvang.  

Tog verberg die gepoleerde openbare beeld 'n teruggetrokke sy wat baie nie verwag nie. "Mense sal baie verbaas wees om te hoor dat ek nogal 'n introvert is en dat dit my 'n bietjie angstig maak om in die openbaar te praat," erken sy.  

Weg van vergaderings, regsargumente en bestuursdebatte vind sy troos in alleenwees: lees in gesellige kafees, wandelinge in Coetzenberg en hardloop deur die stil strate van Mostertsdrift. "Dit is wanneer ek my foon agterlaat en afskakel van die res van die wêreld dat ek verkwik en herlaai voel." 

Leierskap in moeilike oomblikke 

Risimati se jare in studenteleierskap was van die moeilikste en mees emosioneel gelaaide tydperke wat universiteite regoor Suid-Afrika in die gesig gestaar het. Een van die moeilikstes was gedurende die verblyfkrisis en studenteskuld-uitdagings aan die begin van die akademiese jaar in 2024 terwyl sy in die Studenteraad (SR) se Uitvoerende Komitee gedien het. 

"Ons het 'n massa studente verteenwoordig wat sonder behuising was of nie vir die nuwe jaar kon registreer nie," sê sy. "Dit was 'n tydperk vol onsekerheid en angs."  

Die druk om studente se laste te help dra terwyl hulle hul pad deur institusionele stelsels probeer vind, het dikwels emosioneel uitputtend geraak. Nog 'n besonder veeleisende oomblik was terwyl sy aan die Anderson v SEC-uitspraak as deel van die Studentehof gewerk het, waar sy en haar kollegas grondwetlike vrae moes oorweeg wat die samestelling van die SR kon beïnvloed. "Die druk om die uitspraak te skryf was oorweldigend," onthou sy. 

Tog het sy 'n belangrike les uit daardie ondervindings geleer: Leierskap vereis nie perfeksie of emosionele onkwesbaarheid nie. "Ek nie net aan die waarde van mens wees, aan oorweldiging en uitputting herinner nie, maar ook aan deurdruk en om die stem te wees wat soveel mense nie gehad het nie." 

Gedurende daardie oomblikke het ondersteuningstrukture by die US noodsaaklik geword. Risimati praat met groot deernis oor die rol wat die personeel by die Eenheid vir Studenteregering en senior institusionele leiers gespeel het om studenteleiers deur moeilike tye te lei. Sy gee veral erkenning aan lede van die Rektoraat, insluitende die Viserektor: Onderrig en Leer, die Registrateur en die Studentedekaan, vir die beantwoording van laatnag-e-posse en hulle hulp aan studenteleiers om oomblikke van onsekerheid te navigeer. 

Sy gee ook krediet aan die Sentrum vir Studentevoorligting en -ontwikkeling (SSVO) vir hulle hulp om angs en oorweldiging gedurende besonder veeleisende tye te hanteer. "Die ondersteuningstrukture was ongelooflik nuttig in tye toe ek hulp nodig gehad het," sê sy. 

Om die nalatenskap voort te sit  

Terwyl Suid-Afrika vanjaar in Jeugmaand die 50ste herdenking van die 1976 Soweto-opstand herdenk, glo Risimati jongmense dra steeds die verantwoordelikheid om die land se toekoms deur aktiewe deelname en voorspraak te vorm. "Jongmense is nie net die toekoms van Suid-Afrika nie," sê sy. "Hulle stemme het die krag om te verander hoe môre lyk." 

Vir haar begin betekenisvolle leierskap in gemeenskappe, universiteite en gesprekke waar mense pleit vir diegene wat die kwesbaarste is. Wat veral belangrik is, is dat sy glo dat om te stem en burgerlike deelname sentraal bly om gelyke geleenthede en betekenisvolle ondersteuning vir alle Suid-Afrikaners te verseker. 

Sy beplan om hierdie Jeugdag tyd saam met haar ma gedurende ontbyt deur te bring – 'n stil maar diep simboliese oomblik. Sy sê haar ma herinner haar dikwels aan hoe die lewe onder apartheid gelyk het en aan die opofferings wat jong Suid-Afrikaners geleenthede gegee het wat vorige geslagte ontneem is.  

"Om 'n loopbaanrigting te kies waaroor ek passievol is en dit op universiteit te studeer sonder om onwaardig te voel of dat ek nie tuishoort nie, is 'n voorreg waarvoor baie geveg en gesterf het."  

Daardie bewustheid bepaal steeds die wyse waarop sy leierskap en diens benader.  

Vir studente wat by hulle aankoms op Stellenbosch geïntimideer of onseker voel oor waar hulle hoort, is Risimati se boodskap eenvoudig: Daar is ruimte vir almal. "Hoe vreemd en ontmoedigend dit ook al mag lyk, daar is altyd mense en gemeenskappe wat gereed is om jou met ope arms te aanvaar," sê sy. "Hetsy dit nou die Studenteparlement, die SR of verenigings is wat op nisbelange gemik is, daar is talle kanale om jou jong energie en potensiaal te kanaliseer. Selfs al sukkel jy om 'n gemeenskap te vind, of om te behoort of om jouself op Stellenbosch te vind, is daar 'n oorvloed ondersteuningsdienste beskikbaar om jou te onderskraag wanneer jy dit die nodigste het."