Finalejaar MBChB-student Joy Schoor het as tiener kanker oorleef en verwesenlik nou haar droom om dokter te word. Die ontvanger van die CEFF-kanseliersbeurs hoop om in hematologie te spesialiseer nadat sy self eerstehands versorging beleef het wat haar lewe gered het.
Joy Schoor se tweede kans op die lewe bring hoop vir ander
- #OnsGroeiSaam: In die loop van hierdie Jeugmaand vier ons studente wat geleenthede skep, gemeenskappe bou en ander deur mentorskap, uitreiking, portuurgroepondersteuning en leierskap bystaan. Ons beklemtoon ook die Universiteit Stellenbosch se ondersteuningstrukture wat studente help om te groei, verbintenisse te bou en 'n betekenisvolle impak te hê.
Joy Schoor is op 14-jarige ouderdom gedwing om iets te konfronteer wat die meeste tieners nie eers kan begin om hulleself in te dink nie: die moontlikheid om te sterf voordat haar lewe regtig begin het.
Nadat sy in Januarie 2016 van 'n gesinsvakansie na die Krugerwildtuin teruggekeer het, het sy skielik siek geword en 'n erge koors ontwikkel. Wat aanvanklik soos 'n infeksie gelyk het, het gou iets veel ernstiger geword. Ná talle toetse en hospitaalbesoeke is Schoor met akute mieloïede leukemie, 'n aggressiewe vorm van bloedkanker, gediagnoseer.
Haar lewe het feitlik oornag verander. Sy het die skool vir 'n jaar verlaat om chemoterapie te ondergaan en uiteindelik 'n beenmurgoorplanting te ontvang. Haar jonger broer, Joel, het haar stamselskenker geword. "Op 14-jarige ouderdom is ek met die moontlikheid van die dood gekonfronteer," sê sy. "Maar vir my was kanker nooit 'n doodsvonnis nie."
Gee terug aan ander
Vandag, byna 'n dekade later, is Schoor 'n finalejaar-MBChB-student aan die US se Fakulteit Geneeskunde en Gesondheidswetenskappe, waar sy studeer om dieselfde beroep te beoefen wat eens haar lewe gered het. Die reis tussen hierdie twee uiterste oomblikke is deur geloof, veerkragtigheid en 'n vasberadenheid om lyding in 'n doelwit te omskep gevorm. "Ek glo regtig God het my gedra," sê sy sag.
Schoor het in wat sy as 'n liefdevolle huis beskryf, grootgeword waar geloof, deursettingsvermoë en deernis die grondslag van hulle gesinslewe gevorm het. Haar ouers het hard gewerk om vir haar en haar jonger broer te sorg, selfs in moeilike tye. "Ons het nie altyd alles gehad nie, maar ek was omring deur my gesin, vriende en kerkgemeenskap."
Lank voor haar diagnose het sy reeds daarvan gedroom om 'n dokter te word. Daardie droom is nie uit die kanker gebore nie – dit het dit verdiep. "My kankerreis het my begeerte om in die geneeskunde te studeer versterk omdat ek die sorg wat ek ontvang het, wou teruggee aan ander," sê sy.
Gedurende haar behandeling het sy eerstehands ervaar wat dit beteken om heeltemal van die deernis van gesondheidsorgpraktisyns afhanklik te wees. Die warmte en menslikheid wat haar dokters en verpleegpersoneel getoon het, het 'n blywende indruk gelaat.
"Dit is ongelooflik kragtig om vir 'n pasiënt te kan sê, 'ek verstaan', en dit opreg te bedoel."
Om druk en dankbaarheid gelyktydig te dra
Hoewel haar oorwinning oor kanker Schoor se perspektief op die lewe verander het, het dit nie die uitdagings wat gevolg het, uit die weg geruim nie. Om in die geneeskunde aan die US te studeer het nie net een van die grootste geleenthede van haar lewe geword nie, maar ook een van die veeleisendste.
"Geneeskunde is akademies en emosioneel uitdagend," sê sy. Daar was oomblikke toe finansiële druk haar laat twyfel het of sy haar studie sou kon voortsit. Om die Carl & Emily Fuchs-stigting se Kanseliersbeurs – gemik op die ondersteuning van studente uit die "verlore middel" – te ontvang, was nie net finansieel nie, maar ook emosioneel 'n keerpunt.
"Dit het soveel meer as net finansiële ondersteuning beteken om die beurs te ontvang," sê sy. "Dit het vir my gesin verligting gebring in 'n tyd toe die druk om in die geneeskunde te studeer oorweldigend gevoel het." Belangriker nog, dit het iets minder tasbaar, maar ewe belangrik, herstel: hoop. "Dit het beteken my drome kan steeds verwesenlik word, ondanks die uitdagings wat ek in die gesig staar."
Die program se mentorskapstrukture het ook 'n belangrike bron van aanmoediging in moeilike tye geword. Schoor praat met groot waardering oor die ondersteuning wat sy van mentors ontvang het wat studente deurlopend daaraan herinner het dat hulle omstandighede nie hulle toekoms bepaal nie.
Schoor het nog 'n stille bron van krag gedurende haar jare op universiteit saam met haar gedra: die herinnering aan die feit dat sy reeds iets veel groter as enige assessering of moeilike semester oorleef het. "As ek kanker kon oorleef, kon ek ook die moeilike tye op universiteit oorleef."
Haar reis het haar ook met 'n wêreldwye gemeenskap van oorplantingsoorlewendes in aanraking gebring. Sy het in 2025 aan die Wêreldoorplantingspele in Duitsland deelgeneem, waar sy saam met atlete van regoor die wêreld wat ook lewensbedreigende siektes en orgaanoorplantings deurgemaak het, aan swemnommers deelgeneem het. "Dit het eerlikwaar nie soos 'n kompetisie gevoel nie," sê sy. "Dit het gevoel asof jy deur mense omring word wat dele van jou reis verstaan sonder dat jy dit hoef te verduidelik."
Meer as oorlewing
Terwyl Suid-Afrika hierdie Jeugmaand die 50ste herdenking van die 1976 Soweto-opstand vier, glo Schoor die moed van vorige geslagte moet jongmense wat vandag hulle eie stryd in die gesig staar, bly inspireer. "Jongmense het steeds die mag om 'n beter toekoms te skep deur nooit op te gee nie en aan te hou veg selfs wanneer alles vir jou sê om moed op te gee."
Terselfdertyd glo sy die samelewing verstaan dikwels nie hoe veerkragtigheid werklik lyk onder jongmense wat emosionele, finansiële en persoonlike laste dra terwyl hulle steeds probeer slaag nie. "Mense sien die sukses, maar nie baie sien die druk daaragter nie," merk sy op.
Vir baie studente, verduidelik sy, is prestasie nie net persoonlike ambisie nie. Dit gaan ook daaroor om 'n ander toekoms vir hulle gesinne en gemeenskappe te skep. "Jongmense word dikwels veerkragtig genoem, maar baie is nie veerkragtig uit eie keuse nie."
Afgesien van die geneeskunde vind Schoor ook vrede in eenvoudige dinge: kampeer, natuur, swem en tyd spandeer met haar kerkgemeenskap, gesin en vriende. Haar vriende, sê sy, sou haar waarskynlik beskryf as iemand wat "vol vreugde en lewe" is. Dit is dus heel gepas dat haar naam Joy is.
Oor die toekoms sê Schoor sy hoop om 'n dokter te word wat aan pasiënte meer as net behandeling bied. "Ek wil die soort dokter wees wat nie net siektes behandel nie, maar ook pasiënte hoop gee," sê sy.
Tien jaar gelede was sy 'n tienermeisie wat om haar lewe in 'n hospitaalsaal geveg het. Vandag berei sy haar voor om self 'n dokter te word. "'n Reis wat ver van maklik, maar heeltemal die moeite werd was," glimlag sy.