Sommige lewensprestasies verg van die waarnemer om ʼn oomblik tot stillstand te kom, na te dink en dan diepe waardering uit te spreek. Florence de Vries se PhD in Filosofie (Joernalistiek), wat ondersoek hoe joernalistiek geestesgesondheidsnarratiewe in Suid-Afrika vorm, val beslis in hierdie kategorie.

Ek wil begin deur eenvoudig te sê: Wel gedaan, Florence. Wat jy bereik het, is merkwaardig – nie net omdat jy ’n doktorsgraad voltooi het nie, maar oor hóé jy dit gedoen het en oor wát jy langs die pad met jou saamgedra het.

Soos die leser dalk weet, het Florence haar PhD voltooi terwyl sy heeltyds in diens was as Bestuurder: Bemarking en Kommunikasie in die Fakulteit Geneeskunde en Gesondheidswetenskappe – in ’n komplekse akademiese omgewing. Enigeen wat die eise van daardie rol verstaan, sal weet dat dit op sigself geen geringe prestasie is nie.

Maar wat dit werklik merkwaardig maak, is die deursettingsvermoë en veerkragtigheid wat sy in die aangesig van rou getoon het. Sy het gedurende haar doktorale reis diep persoonlike verlies ervaar toe sy binne die bestek van ’n paar jaar albei haar ouers verloor—haar pa, Wesley, aan kanker gedurende die eensame Covid-jare, en haar ma, Marilyn, kort daarna. Om onder sulke omstandighede voort te beur getuig van merkwaardige moed en vasberadenheid.

Hierdie PhD was nie ’n vereiste vir haar werk nie. Daar was geen blokkie om af te merk nie, geen institusionele verwagting nie. Dit was, soos sy dit self beskryf, “’n liefdestaak”. En daardie liefde skyn duidelik deur in die sorgsaamheid, deurdagtheid en etiese erns van haar navorsing.

Kortliks het haar navorsing gefokus op nuusdekking van die tennisspeler Naomi Osaka en die gimnas Simone Biles – atlete wat in 2021 wêreldwye verwagtinge ontwrig het toe hulle geestesgesondheid bo kompetisie gekies het. Florence se werk ondersoek die raamwerke, taal en beelde wat óf stigma kan versterk óf begrip vir sulke geestesgesondheiduitdagings kan bevorder. In ’n tyd waarin geestesongesteldheid steeds verkeerd verstaan en gestigmatiseer word, maak hierdie bydrae diep saak—nie net akademies nie, maar ook sosiaal en menslik.

Ek kan hierdie huldeblyk nie skryf sonder om aan Marilyn de Vries hulde te bring nie. Marilyn het vir sowat 13 jaar by die FGGW gewerk, en ek het haar goed geken. Sy was gerespekteer en geliefd. Ek twyfel vir geen oomblik dat sy ongelooflik trots op haar dogter se prestasie sou wees nie. Hierdie PhD voel in baie opsigte soos ’n voortsetting van Marilyn se eie nalatenskap van diens, sorg en stille uitnemendheid. 

Florence se PhD is dan ook opgedra aan haar ouers. Sy beskryf haar ma as iemand wat geweier het om haar dogters te leer kook en hulle eerder by leesklubs en penmaatnetwerke ingeskryf het – om hul wêrelde doelbewus te verbreed. In Florence se woorde: “Sy het gekies watter toekoms moontlik gemaak kon word.” Marilyn sou ook baie trots gewees het oor die wyse waarop Florence dié nalatenskap aan haar kleindogter oordra, soos blyk uit hierdie aangrypende woorde in haar PhD: “To my daughter, Amelia: Knowledge is a meadow of wildflowers, fierce and wondrous. Flourishing where no one dreams life can take root.”

Haar doktorsgraad is getuienis van veerkragtigheid in die aangesig van verlies, van die oortuiging dat woorde saak maak—dat die manier waarop ons stories vertel, óf kan verwond óf kan genees.

Florence, jy verdien elke lofuiting wat jou te beurt val. My wens vir jou toekoms is voortgesette doelgerigtheid, nuuskierigheid en vervulling. Mag hierdie prestasie nuwe deure oopmaak en nuwe gesprekke aanwakker.

Veels geluk, dr De Vries!