Wen is die doelwit, maar dit is dankbaarheid wat Maties-ster-paraatleet, Simoné Kruger, dryf.

Sy is dalk net 20 jaar oud en 'n eerstejaar Sportwetenskap (Biokinetika) student, maar sy is reeds 'n ervare veteraan in die breek van wêreldrekords en die versamel van medaljes.

In 2019, op slegs 14, het sy silwer gewen by die Wêreld Para Atletiekkompetisie in Dubai vir diskus, met 'n wêreldrekord van 33.91 m. In 2023 het sy dit opgevolg by die Wêreldkampioenskappe in Parys met goud en nog 'n wêreldrekord van 38.82 m. Boonop het sy in 2024 nog 'n rekord by die Somer Paralimpiese Spele in Parys opgestel en nog 'n goud verower!

Afgesien van rekords, het Simoné 'n paar meer gesogte titels verower: Die 2025 Zanele Situ-trofee by die Wynlande Internasionale Para-atletiekkampioenskappe, en Atletiek Suid-Afrika Atleet van die Jaar met 'n Gestremdheid.

In 2024 is sy as die top Suid-Afrikaanse sportnuusmaker erken vir haar wêreldwye impak. Nou is sy nie net genomineer vir 'n GSport-toekenning nie, maar is ook 'n mededinger in die Suid-Afrikaanse Sporttoekennings 2025, wat later hierdie maand by die Sun City Superbowl plaasvind. Sy is genomineer in beide die Sportvrou van die Jaar met 'n Gestremdheid en Jeug/Junior Sportster-kategorieë.

“Ek is net so dankbaar,” sê sy. “Ek het so ’n wonderlike ondersteuningstelsel. My ouers het vir my eerste vyf kompetisies betaal. My suster gee my soveel ondersteuning, en ek is dankbaar vir elke klein skenking en borgskap, want hierdie sport is duur.”

“Ek dink ek wil op my beste presteer om my dankbaarheid te toon – veral vir my goeie gene: My pa en oupa het gewigstoot en diskusstoot gedoen; my suster was 'n talentvolle netbalspeler; en my ma het in hoogspring uitgeblink!”

Haar pa, Andries, het sedertdien van Pretoria na Kaapstad verhuis voor die res van die gesin om as afrigter voort te gaan. Maar tot dan sê sy dat sy ekstra ondersteuning en familie by Maties Sport se Hoëprestasie-koshuis, Huis Neethling, gevind het.

“Ek het soveel vriende gemaak, en die verblyf help so baie omdat die atlete se behoeftes 'n prioriteit is. Hulle verstaan ​​die eise van opleiding, voeding en studies, en maak dit vir ons makliker.”

“Dit was ’n moeilike aanpassing na skool en toe ’n gapjaar waar ek net op atletiek gefokus het. Ek slaag wel daarin om te sosialiseer, maar ek het amper my hele lewe lank op ’n hoë vlak meegeding, so ek het gewoond geraak daaraan om oorslaappartytjies, verjaardagpartytjies en so aan op te gee. Ek oefen ses of sewe keer per week … as jy op hierdie vlak wil speel, dan het jy geen ander keuse as om iets op te offer nie,” sê sy.

Gelukkig is Simoné lief vir wat sy doen en glo sy dat die toekennings en lofbetuigings haar nie net 'n hupstoot gee vir haar harde werk nie, maar ook 'n platform bied om vir parasport te pleit.

“Ek het ’n beroerte in die baarmoeder gehad en is met serebrale verlamming gebore, so ek weet regtig nie wat ‘normaal’ is nie,” lag sy. “Ek het ’n gebrekkige gebruik van my regterkant en het intense terapieë en elektriese toestelle nodig gehad om te leer loop. Ek verstaan ​​dus die uitdagings en die reis om selfvertroue as ’n gestremde persoon te bou. Nou kan ek oë oopmaak, persepsies hervorm en ander inspireer.”

So, waarheen gaan mens van bo af? “Daar is altyd iets anders, 'n nuwe uitdaging,” sê sy. “In September gaan ek na die Wêreldatletiekkampioenskappe in Indië – en ek neem nou ook deel aan gewigstoot. Dit gaan interessant wees, want ons weet nie hoe goed ek sal vaar nie. Dis baie opwindend,” sê sy en demonstreer haar ongebreidelde entoesiasme, positiwiteit en vreesloosheid.

Wat die toekoms betref, glo Simoné dat sy nog 15 jaar van kompetisie in haar het. En daarna, wie weet! “Dit sal wonderlik wees om biokinetika in parasport in te bring, of 'n klassifiseerder te word… daar is soveel geleenthede. Kom ons kyk.”