Agter elke groot navorsingsdeurbraak is daar dikwels iets minder sigbaar, maar ewe belangrik: die befondsingsvoorstel wat dit moontlik gemaak het. As Spesialis: Ontwikkelaar en Skrywer van Navorsingsbeursvoorstelle in die US se Afdeling Navorsingsontwikkeling (ANO), help dr Renée Goretsky navorsers om idees en innovasie in mededingende befondsingsvoorstelle om te skakel. Sy is bedrewe daarin om uitdagings in oplossings te omskep en die beste weë na konvergensie te navigeer, en bring dieselfde benadering na haar persoonlike lewe – om seker te maak elke oomblik tel.

Wat behels jou rol by die US?

Ek is ’n Spesialis: Ontwikkelaar en Skrywer van Navorsingsbeursvoorstelle. Ek ondersteun navorsers in die ontwikkeling en voorbereiding van mededingende befondsingsvoorstelle, van die identifisering van geskikte befondsingsmoontlikhede tot die vormgewing en versterking van voorleggings.

Dit sluit in die konneksies tussen relevante US-navorsers, en waar nodig, die fasilitering van konsortiumontwikkeling, -koördinering en -bestuur. My spesifieke rolle behels die fasilitering van konsepontwikkeling, die uitvoering van gapingontleding en die opstel van voorstelle vir konsortium-insette en verfyning.

In sommige gevalle verskaf ek geteikende hersiening en substantiewe terugvoering oor bestaande voorstelle. Ek ondersteun ook begrotingsontwikkeling.

My primêre fokus is op groot, internasionale, multi-vennoot befondsingsaansoeke. Daarbenewens werk ek daaraan om institusionele kapasiteit in navorsingsbeursontwikkeling by die US te versterk en ’n praktykgemeenskap vir navorsingsbeursondersteuning te bou.

Hoe lyk ’n tipiese dag by die werk?

Die enigste voorspelbare deel van my dag is om by die kantoor aan te kom en ’n koppie koffie te maak.

My werk is daarna uiters dinamies en gerig op die vordering van voorstelle. Dit verg by tye lang werksure wanneer die werkslading hoog is.

Ek neem ’n proaktiewe benadering, skep geleenthede eerder as om daarvoor te wag, en fokus op hoe om navorsers die beste te ondersteun om sterk, impakvolle voorstelle te ontwikkel.

Hoewel ’n groot deel van my werk feitesoektogte, kritiese denke en skryfwerk behels, beskou ek my rol primêr as probleemoplossing – om innoverende, doeltreffende maniere te vind om komplekse befondsingslandskappe te navigeer en idees binne ’n stelseldenke-raamwerk te versterk.

Ek word gemotiveer deur voortdurende leer en uitdagings; groei spruit voort uit diepe betrokkenheid by kompleksiteit en om verby roetine-take te beur.

Ek glo ook daarin om op oplossings eerder as beperkings te fokus, met die erkenning dat verandering deur sowel interne as eksterne druk gedryf kan word, terwyl ’n mens bewus moet bly van waar en hoe om jou pogings die doeltreffendste aan te wend.

Hoe het jou opleiding en vorige ervarings jou vir hierdie pos voorberei?

My reis is gevorm deur sowel omstandighede as doelbewuste keuses. Aanvanklik was my plan om biologie (plantkunde) te studeer, ’n hoëronderwysdiploma te voltooi en hoërskoolbiologie en -aardrykskunde te gee – een van die meer toeganklike en stabiele loopbaanpaaie wat in die vroeë 1990’s in Suid-Afrika vir ’n ‘bruin persoon’ beskikbaar was.

Hoewel ek aan alternatiewe velde soos geologie blootgestel is deur ’n uitreikprogram van die Universiteit van Kaapstad, het strukturele struikelblokke destyds daardie moontlikhede beperk.

Ek het voortgegaan om ’n MSc in Plantkunde (varswater-alge) te voltooi, wat gelei het tot my eerste professionele rol as sekretariaat vir die Suid-Afrikaanse Netwerk vir Kus- en Oseaan-navorsing. Hierdie ervaring het die fondament gelê vir my werk in navorsingskoördinering en netwerke.

Ek is later aangestel as programdirekteur binne die Nasionale Navorsingstigting, waar ek ervaring opgedoen het in internasionale navorsingsamewerking en toekenningsbestuur vanuit ’n befondser se perspektief.

Met verloop van tyd het ek oorgeskakel na universiteitsgebaseerde rolle wat navorsingsontwikkeling ondersteun by instellings insluitend die Universiteite van Kaapstad, Toronto, die Witwatersrand en nou Stellenbosch.

Terselfdertyd het ek ’n PhD in die sosiale wetenskappe voltooi, met ’n fokus op landelike gemeenskapsontwikkeling in vennootskap met ’n inheemse Eerstenasie-gemeenskap in Kanada.

Hierdie werk het ’n beduidende intellektuele en persoonlike verskuiwing teweeggebring: van die natuurwetenskappe na ’n meer relasionele, deelnemende en konteks-sensitiewe benadering tot navorsing.

Die navorsing was gegrond in Inheemse metodologieë en maniere van weet, wat van my vereis het om diepgaande betrokke te raak by vrae oor etiek, mag en wederkerigheid in kennisproduksie.

Dit was nie net akademies straf nie, maar ook op ’n persoonlike vlak uiters vormend; dit het my nederigheid en geduld geleer, asook die belangrikheid daarvan om vertroue oor tyd heen op te bou.

Om binne hierdie gemeenskapskonteks te werk, het die belangrikheid van mede-skepping, respek vir verskille en die behoefte om kennis binne geleefde ervaring en plek te situeer, beklemtoon.

Hierdie ervaring het ’n blywende invloed op hoe ek my werk vandag benader.

My opleiding en professionele ervarings het saam ontwikkel en my gevorm in iemand wat respek vir verskille koester, pluraliteit omhels en stelseldenke toepas om te identifiseer wat binne spesifieke kontekste gepas is.

Ek streef daarna om hierdie beginsels in my huidige rol in te bring, met die besef dat om oor ’n universiteit heen te werk wat dissiplines en sektore oorbrug, beteken dat ’n mens met uiteenlopende agendas en prioriteite te doen kry.

Vanuit ’n sentrale kantoorperspektief het ons ’n voëlvlug-blik op hierdie dinamika, en ons rol is om te help om dit te navigeer – deur roetes na konvergensie te vind terwyl ons nodige kompromieë erken en bestuur.

Wat geniet jy die meeste van jou rol en om by die Universiteit Stellenbosch (US) te werk?

Wat ek die meeste geniet, is die konstante uitdaging en die feit dat geen twee dae dieselfde is nie. Ek werk oor verskillende kennisgebiede en met uiteenlopende spanne, waar elkeen sy eie perspektiewe en werkswyses saambring. Daardie verskeidenheid hou die werk stimulerend en betekenisvol.

Daar is beslis intense tydperke, waar ek soms dag en nag werk tydens groot spertye en wonder hoe volhoubaar dit is. Maar dan duik die volgende geleentheid op, en die siklus duur voort. Dit spreek van hoe boeiend en dinamies die werk is.

Ek het oor die jare sowel hoogs ondersteunende as baie uitdagende werksomgewings ervaar, wat my ’n groot waardering gee vir waar ek nou is.

By die US, veral binne die Afdeling Navorsingsontwikkeling (ANO), is die omgewing ondersteunend, bemagtigend en samewerkend. Die toekenningspan is dinamies, kollegiaal en respekvol, wat ’n beduidende verskil maak aan hoe ons werk en wat ons saam kan bereik.

En buiten die werk self, is die omgewing uitsonderlik. Wanneer ek elke oggend van Somerset-Wes af inry, word ek herinner aan hoe bevoorreg ek is om in so ’n pragtige omgewing te wees. Dit bied ’n daaglikse oomblik van dankbaarheid.

Vertel ons iets van jouself wat min mense sou verwag.

O genade, net een? Ek leef al met tipe 1-diabetes sedert ek 12 was. Destyds is daar vir my gesê my lewe sou dalk kort wees, wat my vroeg reeds bewus gemaak het van fragiliteit.

Dekades later, deur selfsorg en vordering in gesondheidsinnovasie, is ek steeds hier – dankbaar, veerkragtig en gemotiveer om elke dag te laat tel.