Navorsing
Gesonde, diverse, natuurlike en landboukundige omgewings is noodsaaklik om gesonde lewens te verseker en welstand te bevorder.
Ons fokus op die beskerming, herstel en volhoubare gebruik van terrestriële ekosisteme om grondagteruitgang en biodiversiteitsverlies te stop. Hierdie werk word hoofsaaklik binne Mediterreense-tipe ekosisteme (plaaslik en in die buiteland), in vleilande en rivierstelsels gedoen. Werk het ook plaasgevind in Afromontane woud- en grasveldstelsels, in oorblywende Miombo-woudgebiede, in droë stelsels en in die savanna.
Wildlewebestuur is die wetenskap en praktyk van die bestuur van wilde dierpopulasies en hul habitatte om ekologiese, ekonomiese en sosiale doelwitte te bereik. Dit poog om die behoeftes van wildlewe te balanseer met dié van mense terwyl gesonde ekosisteme gehandhaaf word.
My span en ek fokus op die ekologie van verskeie groot soogdiere, veral roofdiere, in beide beskermde en nie-beskermde gebiede dwarsdeur Suider-Afrika. Die doel van ons navorsing is nie net om die ekologie van verskeie wildspesies beter te verstaan nie, maar ook om bestuursaanbevelings aan grondeienaars, boere, regeringsliggame, NRO's, ens. te verskaf.
Parasiete en parasitisme verteenwoordig meer as 50% van die biodiversiteit op aarde. Hulle hou gasheerbevolkings gesond.
Ons bestudeer die diversiteit, verspreiding en ekologie van parasiete wat met wildlewe en veral knaagdiere in Suid- en Suider-Afrika geassosieer word. Dit is relevant vir die velde van biodiversiteit, siekte-ekologie, wildlewebestuur, voedselsekerheid en menslike gesondheid.
Geen lewe bestaan in isolasie nie. Lewe het nie die aardbol deur gevegte oorgeneem nie, maar deur netwerkvorming.
Ons bestudeer interaksies tussen plante, insekte en mikrobes. Ons stel belang in die tipe interaksies (kommensalisme, antagonisme, mutualisme), hul relasionele belangrikheid en die gevolge as hierdie interaksies ontwrig word. Dit is relevant vir die velde van indringingsbiologie, biobeheer, molekulêre ekologie, voortplantingsbiologie en biodiversiteit.
Plae ding met mense mee vir voedsel. Dit is van kritieke belang om die landbou-ekosisteem soveel as moontlik in balans te hou om plaaguitbrake te vermy.
Geïntegreerde Plaagbestuur (IPM) is die gebruik van alle beskikbare bestuursopsies, insluitend biologiese, kulturele, fisiese, semiochemikalieë, weerstand, DNS-tegnologie, Steriele Insektegniek en chemikalieë (as 'n laaste uitweg) om plaagpopulasies te beheer.
Die doel is plaagonderdrukking, tot onder ekonomies aanvaarbare vlakke.
IPM is gebaseer op moniteringstelsels om plaagdigthede te skat, wat weer die behoefte aan beheer bepaal. IPM moet op 'n gebiedswye basis toegepas word om die doeltreffendste te wees, waardeur die hele landskap ingesluit word, nie net die gewas of plaas nie. Die aanmoediging van biodiversiteit ondersteun dus 'n meer veerkragtige landbou-ekosisteem.
Ons gebruik fisiologiese beginsels om 'n meganistiese begrip van insekbiologie en hul lewensiklusse te ontwikkel. Ons bestudeer diverse insekspesies in ewe diverse omgewings (Antarktika tot Kenia).
Ons integreer eienskapgebaseerde benaderings, bv. fisiologiese en genetiese inligting oor die organisme, tesame met omgewingsinligting (bv. temperatuur, reënval) om dinamiese risikokaarte vir klimaatsverandering se impak te ontwikkel en diverse belanghebbendes in te lig. Ons navorsing het toepassings in indringingsbiologie, plaagbestuur, volhoubare landbou en die voorspelling van klimaatsverandering se impak.
Landskap-ekologie poog om natuurlike konnektiwiteit en natuurlike struktuur te bewaar, veral in gewysigde ekosisteme, soos stedelike en landboulandskappe.
Hierdie veld oorweeg die ruimtelike rangskikking en interaksie van kolle oor landskappe en beskryf biodiversiteitspatrone en -prosesse oor landskapmosaïeke wat natuurlike, stedelike, landbou- en bosbou-elemente oor verskeie skale het.
Insekte is die mees diverse diergroep en ondersteun baie ekologiese stelsels, insluitend dié waarvan mense afhanklik is. Tog is insekte in afname as gevolg van grondgebruikstransformasie, klimaatsverandering, besoedeling en verskeie ander drukfaktore.
Die bewaring van insekte neem natuurlike en antropogeniese omgewings in ag, ten spyte van enorme kennisgapings en baie onsekerhede oor die gevolge van hul verlies. Insekbewaring is 'n vinnig groeiende veld wat ekologie, taksonomie, molekulêre strepieskodering, afstandwaarneming en beleid omvat.
Agro-ekologie, wat die holistiese benadering is waarin ekologiese, ekonomiese en sosiale konsepte geïntegreer word om volhoubare landbou- en bosboustelsels te ontwerp en te bestuur. Agro-ekologie bevorder natuurlike prosesse om ekosisteemdienste, biodiversiteit, grondgesondheid en watergehalte te verbeter, wat veerkragtige en volhoubare landboustelsels skep. Dit bied weer langtermyn voedselsekerheid terwyl dit biodiversiteit aanmoedig en landbougrond regenereer.
Ons kan landbou en bosbou toekomsbestand maak deur lewende en dinamiese landskappe.
