Soos enige ouer, het Elizabeth 'n golf van emosies gevoel toe haar dogter, Naledi, skool begin het – angs, vreugde, senuweeagtigheid en meestal opgewondenheid. Maar daardie opgewondenheid het vinnig vervaag toe klagtes van die skool begin inkruip het. Dit het gevoel asof hulle haar diepste vrese en haar laatnag-trane bekragtig het: "Sy praat buite beurt", "Sy is ontwrigtend", "Sy wil nie stilsit nie". Aanvanklik het Elizabeth gedink Naledi sou daaruit groei. As 'n eerstekeer-ouer het sy aangeneem dat Naledi dalk bloot meer energiek of verbeeldingryk as ander kinders was. Maar soos die oproepe aangehou het, het Elizabeth besef dat iets diepers aan die gang was. Sy het geweet sy was nie 'n slegte ma nie, en haar dogter was nie sleg gemanierd nie. Naledi se brein het net anders gewerk. Sy het geweet haar dogter was empaties, liefdevol, kreatief – en misverstaan. Elizabeth, soos baie ouers wat 'n kind met aandaggebreks-hiperaktiewiteitversteuring (ADHD) grootmaak, het die beste gedoen wat sy kon met die kennis en hulpbronne wat sy gehad het, terwyl sy ook haar eie opvoeding en ervarings verwerk het.

Lees die volledige artikel hier:

https://sayasblog.com/2025/10/16/mommy-i-made-you-a-bracelet-parenting-adhd-and-the-power-of-connection-through-creative-engagement/